اختلال شخصیت اسکیزوتایپال (شخصیت گسیخته)

ویژگی اصلی این اختلال که از اوایل بزرگسالی آغاز می شود، نمایشی از کاستی های اجتماعی و بین فردی است. افراد مبتلا به این اختلال، افکار و عقاید عجیبی دارند. ختلال اسکیزوتایپال باعث می‌شود تا فرد علاقه‌ای به تعامل با دیگران نداشته باشد و احساس کند که دیگران برایش خطرناک هستند. این افراد به‌طرز عجیب‌وغریبی مایل هستند تا اتفاقات و رخدادها را به خود ارتباط بدهند و به نوعی شهود غریزی در خود اعتقاد دارند.

فردی که مبتلا اختلال شخصیت اسکیزوتایپی است ممکن است عقاید و باروهای عجیب‌وغریب یا حتی افکار جادویی داشته باشد و ممکن است صحبت کردن این افراد نیز عجیب‌وغریب باشد یا معنای غلطی را به رویدادها نسبت دهد.

افراد مبتلا به اسکیزوتایپی امکان دارد احساس کنند که قدرت خاصی برای درک کردن رویدادها قبل از اینکه اتفاق بیافتند دارند یا افکار دیگران را می‌خوانند. ممکن است آن‌ها معتقد باشند که بر دیگران کنترل سحرآمیز دارند که می‌تواند به‌طور مستقیم یا به‌طور غیرمستقیم از طریق پیروی کردن از تشریفات سحرآمیز به اجرا گذاشته می‌شود.

اختلالات شخصیت

این افراد اغلب عجیب و غریب یا نامتعارف برداشت می‌شوند که علت آن اطوارهای قالبی غیرعادی، شیوهٔ ژولیدهٔ پوشاک که کاملاً «با هم جور نیستند» و بی‌توجهی به آداب‌ورسوم اجتماعی که معمول است. این افراد زمانی با افراد دیگر تعامل می‌کنند که مجبور باشند، اما ترجیح می‌دهند در عالم خودشان باشند، زیرا احساس می‌کنند متفاوت هستند و «جور» نیستند. اضطراب اجتماعی آن‌ها به‌راحتی فروکش نمی‌کند، حتی زمانی که وقت بیشتری را در یک موقعیت بگذرانند یا با دیگران آشناتر شوند، زیرا اضطراب آن‌ها با سوءظن در مورد انگیزه‌های دیگران ارتباط دارد.

 شکل‌گیری و روند اختلال شخصیت اسکیزوتایپی

اختلال شخصیت اسکیزوتایپی روند نسبتاً پایدار دارد، به‌طوری‌که فقط بخش کوچکی از افراد دچار اسکیزوفرنی یا اختلال روان‌پریشی دیگر می‌شوند. اختلال شخصیت اسکیزوتایپی ممکن است اولین بار در کودکی و نوجوانی همراه با کناره‌گیری، روابط نامناسب با همسالان، اضطراب اجتماعی، پیشرفت کم در مدرسه، حساسیت زیاد، افکار و زبان عجیب و غریب و خیال‌پردازی‌های غیرعادی آشکار شود ن کودکان ممکن است «عجیب و غریب» یا «نامتعارف» به نظر برسند و دیگران سربه‌سر آن‌ها بگذارند.

 علائم

این اختلال الگوی نافذی از نقایص اجتماعی و بین فردی است که با ناراحتی حاد و کاهش توانایی برای روابط نزدیک و نیز تحریفات شناختی یا ادراکی و رفتار غیر متعارف مشخص می شود.

حداقل پنج مورد ار علایم ذیل در این اختلال مشاهده می شود:

  • تفسیرهای نادرست و غیر عادی از حوادث و رویدادهای بیرون
  • عقاید عجیب و غریب یا تفکر جادویی، خرافاتی بودن، عقیده به غیب گویی، تله پاتی، تخیلات یا اشتغالات ذهنی غریب
  • تجارب ادراکی نامعمول و غیر عادی، خطا های حسی جسمی
  • تفکر و تکلم عجیب و غریب، صحبت کردن مبهم همراه با حاشیه پردازی، استعاره ای، بیش از حد مفصل و پیچیده
  • بدگمانی، افکار پارانویید
  • عاطفه نامتناسب یا محدود
  • رفتار یا ظاهر عجیب و غریب، نامتعارف، یا غیر عادی
  • فاقد دوستان نزدیک یا مورد اعتماد به جز وابستگان درجه اول
  • اضطراب اجتماعی مفرط که با آشنایی تقلیل پیدا نمی کند