چگونه بفهمم که “استرس پس از  آسيب” دارم ؟

آيا شما يك حادثه تلخ از نوعي كه قبلاً در اين ليفلت توضيح داده شده داشته ايد ؟

اگر داشته ايد :

  • آيا شما خاطرات واضح و زنده ، فلاش بك و يا كابوس داريد ؟
  •  آيا شما سعي مي كنيد كه از چيزهايي كه باعث بخاطر آوردن آنها مي شوند اجتناب كنيد ؟
  •  آيا گاهي اوقات دچار كرختي احساسي مي گرديد ؟
  •  آيا دچار بيقراري و اضطراب بدون دليل مي گرديد ؟
  •  آيا بيشتر از حد معمول مي خوريد ،مي نوشيد و يا مواد مخدر استفاده ميكنيد ؟
  •  آيا احساس مي كنيد كه خلق شما قابل كنترل نيست ؟
  •  آيا احساس ميكنيد كه كنار آمدن با ديگران سخت مي باشد ؟
  •  آيا احساس مي كنيد كه مجبوريد خود را بسيار مشغول نگه داريد تا مقابله كنيد ؟
  •  آيا احساس افسردگي يا خستگي ميكنيد ؟

اگر اين علائم كمتر از 6 هفته بعد از حادثه مي باشد و در حال بهبود مي باشند ، اين ممكن است يك واكنش طبيعي تطابقي نلقي گردد اگر اين علائم بيشتر از 6 هفته بعد از حادثه طول كشيده و در حال بهبود نيستيد بهتر است با دكترتان صحبت كنيد.

– كودكان و “استرس پس از  آسيب”:

“استرس پس از  آسيب”  ممكن است در هر سني ايجاد شود .

كودكان كم سن وسال ممكن است تخيلات غم انگيز از حادثه واقعي داشته باشند كه بعداً ممكن است به كابوس درباره هيولا تبديل گردد .آنها اغلب حادثه را در بازيهايشان زنده ميكنند.  بعنوان مثال ،كودكي كه درگير يك حادثه جدي تصادف بوده است ممكن است بطور مكرر آن حادثه را با ماشين هاي اسباب بازي تكرار كند .ممكن است آنها علاقه شان را به چيزيهايي كه قبلاً علاقه مند بودند از دست بدهند. ممكن است باور اينكه آنها به سنين بزرگسالي خواهند رسيد برايشان دشوار باشد .آنها اغلب از درد معده ويا سر درد شكايت مي كنند .

چگونه مي توانيم به خودمان كمك كنيم ؟

بايد ها :

  •  سعي كنيد زندگي را تا حد امكان به حالت نرمال بر گردانيد .
  •  به زندگي روزمرتان بازگرديد .
  •  درباره اتفاقيكه افتاده است با كسي كه اعتماد داريد صحبت كنيد .
  •  تمرينات آرامبخش را انجام دهيد .
  •  به سر كار بر گرديد .
  •  بصورت منظم بخوريد و ورزش كنيد .
  •  به محلي كه آن حادثه اتفاق افتاده است  برگرديد.
  •  لحظاتي را با خانواده و دوستان صرف كنيد .
  •  با احتياط رانندگي كنيد – زيرا ممكن است تمركزتان ضعيف باشد .
  •  بصورت كلي محتاط باشيد – حوادث در اين لحظات با احتمال بيشتري اتفاق مي افتند .
  •  با دكترتان صحبت كنيد .
  •  انتظار بهبود داشته باشيد .

نبايدها :

  • خودتان را بخاطر “استرس پس از  آسيب” ملامت نكنيد . علائم PTSD نشانگر ضعف شما نيست . اين علائم ، علائم طبيعي در افراد طبيعي به حوادث تلخ مي باشند.
  •  احساساتتان را در خودتان نگه نداريد . اگر دچار PTSD شديد آنها را در خودتان نگه نداريد چرا كه درمان معمولا بسيار موفقيت آميز است .
  •  از صحبت كردن درباره آن اجتناب نكنيد .
  •  انتظار نداشته باشيد كه خاطرات سريعاً از بين بروند . آنها ممكن است براي مدتي با شما باشند.
  •  زياده از حد از خودتان انتظار نداشته باشيد.  به خودتان زمان بدهيد تا تطابق به آنچه اتفاق افتاده است رخ دهد .
  •  از ديگران دوري نكنيد .
  •  از مصرف بيش از اندازه الكل ، قهوه و سيگار اجتناب كنيد .
  •  خودتان را بيش از اندازه خسته نكنيد .
  •  و عده هاي غذايتان را فراموش نكنيد .
  •  به تنهايي تعطيلات را سپري نكنيد .

چه چيزي مي تواند با بهبود تداخل كند ؟

  • شما ممكن است متوجه شويد كه مردم :
  •  به شما اجازه صحبت درباره آن را نمي دهند .
  •  از شما دوري مي كنند .
  •  از شما عصباني هستند
  •  فكر مي  كنند كه شما ضعيف هستيد .
  •  شما را سر زنش مي كنند .

اين روشها را مردم براي حفاظت خودشان از فكر كردن درباره حوادث مهيب و خوفناك برمي گزينند .اين كمك كننده نيست چرا كه به شما اجازه صحبت درباره آنچه  رخ داده است را  نمي دهد .شما ممكن است صحبت كردن درباره آنرا آسان نيابيد . يك حادثه تلخ ممكن است شما را در يك حالت خلسه فرو ببرد كه در نتيجه موقعيت شما غير واقعي يا عجيب براي ديگران بنظر برسد . اگر نتوانيد آنچه را كه اتفاق افتاد به خاطر آوريد و يا نتوانيد به زبان آوريد و يا نتوانيد آنرا قابل درك كنيد ، مقابله با آن برايتان سخت تر خواهد بود .